آدم گاهی احتیاج دارد که عوض کند همه چیز را. خودش را، نگاهش را، فکرش را...

گاهی هم خانه اش را.

این خانه که آجرهایش، سر یک لجبازی بچه گانه، با دست های یک دختر 13 ساله ی مغرور که فکر می کرد به اندازه ی کافی بزرگ شده روی هم گذاشته شدند.

از آن روز دخترک کلی نوشت. با هر شادی و هر غصه . با هر دانه ی اشک و با هر خنده ی شادمانه....

بعضی نوشته ها آن قدر خوش شانس بودند که بمانند. بعضی ها نوشته شدند و خط خطی شدند، بعضی هم ننوشته خط خوردند...

حالا با چشم های یک دختر هفده ساله نگاه می کنم به آن گوشه ی سمت چپ خانه -آرشیو-  و با خودم زمزمه می کنم: خودمانیم... انگار من راستی راستی وبلاگ نویس شده ام ها!

این که آدم رویش نشود آدرس خانه اش را بدهد به آنها که می خواهند مهمانش شوند زیاد خوب نیست وقتی که صاحب این خانه نه چندان احساس فهیم بودن می کند و نه تا ابد نوجوان می ماند. اسباب می کشم با همه ی کلمات هست و نیست انگشتانم به خانه ی جدید، خانه ای با آدرسی دیگر که به مهمان ها بگویم: قدمتان روی چشم...

این خانه را دوست دارم. با همه ی بچه بازی ها که سرش درآورده ام و حالا از بازخوانی شان یکی می زنم توی گوش خودم . این که می گذارمش و می روم یک خانه ی دیگر فقط برای این است که آدم گاهی باید برود دیگر. ماندن خوب نیست. ساکن که باشی کلماتت خواب می روند...

راه دوری نمی روم. وبلاگ های غیر وطنی مسدودند و من دوست ندارم مهمان هایم به در بسته بخورند. از میان وبلاگ های وطنی هم با همین "بلاگفا" فکر می کنم کمتر دردسر داشته باشیم. گفتم که: فقط می روم که رفته باشم.

اگر آمدید پی کلمات من ، این جا پیدایشان می کنید: http://howz-e-noqreh.blogfa.com

قدمتان روی چشم.

 فکر کن یک دختر پنج ساله باشی که تازه رفته است پیش دبستانی. از شادی بند نمی شوی روی پاهایت و یکهو هوای "بزرگ" شدن برت می دارد و دیگر خدا را بنده نیستی از این حس نو...

خدا را بنده نبودم از این حس نو و مسیر مدرسه تا خانه هم طولانی تر از همه ی مسیرهای دوچرخه سواری های قبلتر ها بود و مامان و بابا برای راه رفت و برگشت سپرده بودندم به دخترکی مهسا نام - که آن موقع کلاس پنجم دبستان بود-

این شد که آن روز که ساره پیشنهاد داد که با او راه بیفتم و مسیرم را کمی دورتر کنم محض کمی شیطنت بیشتر، اصلاً فکر مهسا را هم به ذهنم راه ندادم و اصلاً هم با خودم نگفتم که دختر بیچاره چه قدر به خاطر "گم" شدنم خواهد ترسید.

با ساره دست هایمان را به هم دادیم و لی لی کنان در طول خیابانی نامأنوس پیش رفتیم و از شانس بد، مهدی با نان های داغ تازه از تنور نانوایی درآمده  در امتداد همان خیابان نامأنوس پیش آمد...

دختری پنج ساله که باشی و این همه حس بزرگ شدن بی باکت کرده باشد و وسط راهی دور و ممنوعه مچت را بگیرند، هول می کنی و دست و پایت گم می شوند و پناه می بری به قایم شدن پشت پلک های بسته.

امیدوار می شوی که وقتی تو نمی بینی دیگران هم تو را نبینند و نامرئی بشوی و ماجراجویی هایت این طوری تمام نشوند...

آن روز مهدی مچم را گرفت و  من تازه یادم به مهسا افتاد و تا خانه تند تند پلک زدم که اشک هایم نریزند روی کفش های تازه ام و کسی نوک دماغ سرخم را نگاه نکند.

به گمانم  آن قدر ها بزرگ نشده باشم وقتی که هنوز هم برای پنهان شدن و فرار کردن پلک هایم را محکم روی هم فشار می دهم...

هیچ می دانستی هزار هزار سبز وجود دارد توی نقاشی های خدا و هزار هزار پرنده که با هزار زبان می خوانند و بی نهایت قطره ی باران که روی شالیزار های سبز لیز می خورند و  آدم هایی اهل روستا  که گرچه دل پری دارند؛ اما رویشان گشاده است؟

___________________________________________

پ.ن: از این که چشم دارم و گوش و می توانم همه ی حجم ریه ام را هنوز هم پر کنم از اکسیژن ناب خوشحالم. :)

این رفیق جان من است!

از همان دفعه ی اول که دیدمش اعتراف می کنم که کلی عاشقش شدم! حتی بدجور بهش چشم داشتم!!

 اصولاً رونق ویژه ای به دفتر همیشه پر رونق خانم ج. یا همان معاون بسیار دوست داشتنی ما داده بود.

دفتر خانم معاون پر از چیزهای دوست داشتنی است همیشه.  از عکس های سفر سمنان به دیوار پشت سر خانم معاون جان و شعر های تازه ی زیر شیشه ی میز گرفته تا حلوای خرما و کرفس خام!! به علاوه ی خود خانم معاون جانِ دوست داشتنی و این اواخر هم، همین رفیق تازه! همین بود که هر صبح زود وقتی دیگر چارچنگولی و با احساس پیروزی از این که بالاخره پله ها را پشت سر گذاشته ام ، وارد طبقه می شدم، یکراست می رفتم دفتر خانم معاون و بعد از رد و بدل شدن مقادیر کافی سلام و احوال پرسی و غرهای روزانه، حسابی مست تماشای مهمان جان می شدم!!

روز اول که چشم هایش را دیدم یاد Wall-E افتادم و بنابراین فکر کردم که رفیق جان  باید پسر باشد و این تأکید مصرانه ی خانم معاون و هیئت نام گذاری (!) مبنی بر دختر بودنش را اصلاً درک نمی کردم... آخر  هم اسمش را گذاشتند "سیمدخت"! یعنی: "دختری که سیمی است!"  (واضح و مبرهن است که بنده در نامگذاری کوچکترین دخالتی نداشته ام ! هر چه باشد آدم برای پسرها که اسم دخترانه پیشنهاد نمی دهد!)

خلاصه این که فقط من نیستم که به سیمدخت خان انقدر صریح چشم دارم! سیمدخت در مدرسه ی ما خیلی محبوب است! وقتی که اسمش را می آورید توی چشم های من نگاه کنید!!

و این که خانم معاون جان! اگر یک وقت دیدید سیمدخت نیست، زیاد نگرانش نشوید و غصه اش را نخورید... جایش امن است! بعله!

_____________________________________________

* فکر نمی کردم آخرین شماره ی امسال دومین شماره باشد! هه!

بی ربط: روزهایی بود که فکر می کردم عذاب وجدان گرفتن به خاطر مقادیری خوشبختی از گناهان کبیره باید باشد.

دریا، صبور و سنگین،

می خواند و می نوشت:

"من خواب نیستم.

خاموش اگر نشستم،

مرداب نیستم.

روزی که بر خروشم و زنجیر بگسلم

روشن شود که آتشم و آب نیستم...."

_________________________________

پ.ن: قاصدک های خرداد رها نمی کنند آسمان این شهر تبدار را... بغض روی بغض.

مگر پشت این پرده ی آبگون

تو ننشسته ای بر سریر سپهر،

به دست اندرت رشته ی چند و چون؟

شبی جبه دیگر کن و پوستین

فرود آی از آن بارگاه بلند،

رها کرده ی خویشتن را ببین.

زمین دیگر آن کودک پاک نیست.

پر آلودگی هاست دامان وی،

که خاکش به سر گرچه جز خاک نیست.

گزارشگران تو گویا دگر

زبانشان فسرده است یا روز و شب

دروغ و دروغ آورندت خبر....

_______________________

قاصدک های خرداد فقط خبر خون می آورند و خون و خون و خون...قاصدک های خرداد فقط غاصب جان آدم هایند...

شاید اگرت توان شنفتن بود

پژواک آواز فروچکیدن خود را در تالار خاموش کهکشان های بی خورشید

- چون هرّست آوار دریغ

می شنیدی:

"- کاشکی کاشکی

داوری داوری داوری

در کار  در کار  در کار ..."

اما داوری آن سوی در نشسته است، بی ردای شوم قاضیان

ذات اش درایت و انصاف

هیأتش زمان

و خاطره ات تا جاودانِ جاویدان در گذرگاه ادوار داوری خواهد شد.

______________________

پ.ن: با همین چند سطر خودمو آروم می کنم...

روابط انسانی مریض، آدم ها را مریض می کند...

می دانستی؟

پر از حرفم. چیزی مدام توی گلویم لانه می کند و با هر تکانی می خواهد که بالا بیاید.... تو بگو تکان های سرویس روی آسفالت های خراب خیابان باشد، یا خواندن خبرها و نامه های تکان دهنده...

جاده شلوغ است.

تاریکی ، بی ستاره و ماه، خفه ام می کند.

ابرها با هم دعوایشان شده.

از ترس نعره هایشان شیشه ها را تا ته داده ایم بالا و صدای ضبط بلند بلند است.

به هم که می خورند، نورشان کورم می کند. چند قطره اشک یکی شان می چکد روی شیشه. مهدی برف پاک کن می زند و تاریکی و روشنایی با هم مخلوط می شوند.

اصفهانی از ته دل فریاد می کشد که : "باور مکن تنهایی ات را ...."

بقیه به پنجره های کنارشان پناه برده اند.

به رو به رو خیره می شوم.

جاده خیلی شلوغ است....